Doğada hiçbir canlı tesadüfen bir arada yaşamaz.

Bazı türler yalnızlığı seçerken, bazıları için birlik olmak varoluşun en güvenli şeklidir.

Bu birliktelikler yalnızca hayatta kalmak için değil, adalet, denge ve sosyal düzen için de vardır.

Kurtlar, köpekler ve aslanlar — üçü de sosyal yırtıcılar olarak bilinir — ancak her biri farklı bir sürü düzeniyle yaşamı sürdürür.

Etoloji bilimi (hayvan davranışları bilimi) bu türleri yıllardır inceler ve aslında onların sürü yaşamı bize insan toplumlarının köklerini de gösterir.  Kurtlar: Aile Üzerine Kurulu Düzen

Kurt sürüleri doğadaki en planlı, en disiplinli sosyal yapılardan biridir.

Sürü, genellikle bir anne ve bir baba ile onların yavrularından oluşur — yani tam anlamıyla bir aile birliğidir.

Her bireyin görevi bellidir: kimisi iz sürer, kimisi yavruları korur, kimisi gözcülük yapar.

Kurtların bu kadar uyumlu olmasının nedeni, sürü içindeki sadakat ve görev bilincinin genetik olarak kodlanmış olmasıdır. Av zamanı geldiğinde, kurtlar askeri bir tim gibi hareket eder.

Bir kısmı avı sürerken, diğerleri stratejik noktalarda pusuya yatar.

Av yakalandığında ise paylaşım adaletlidir: önce yavrular, sonra dişiler, en son erkekler yer.

Bu adalet duygusu, sürünün huzurunun temelidir.

Ve en önemlisi: Kurtlar tek eşlidir.

Bir dişiyle bir erkek ömür boyu çift olur.

Bu bağ, sürünün çekirdeğini ve güvenini oluşturur.